NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Ostatnio powitaliśmy nową lokatorkę,
Hanę Kimurę.
Moje życie skupia się na wrestlingu
od kiedy skończyłam 18 lat.
Jestem teraz w drużynie, która nazywa się Stardom.
Cały dzień otaczają mnie kobiety.
Nie mam okazji, by kogoś poznać.
Chcę przeżyć piękny romans.
Poszła w ślady matki.
Była znaną wrestlerką.
- Sprawdziłaś ją? - Tak.
BYŁA WRESTLERKA
Jej walki były bardzo brutalne.
Ma na imię Kyoko i to znana zawodniczka.
Hana przejęła po niej zadziorność. Może to zobaczymy.
- Możliwe. - W pewnym momencie
może pokazać pazury.
- Racja. - To możliwe.
Kto jest w kimś zauroczony?
Nie powiedział, o kogo chodzi.
- Wydaje się, że o Emikę. - Tak.
- Tak przypuszczam. - Byli na randce na plaży.
Peppe myśli, że ma u niej szansę.
Daje facetom to uczucie.
- Rozumiem. - Lubi ją.
Potrafi zdobyć uwagę.
Ma prawdziwą supermoc.
Jak jej zaproszenie na piwo.
- To już klasyka. - Profesjonalne zagranie.
- Wróciłem do tej sceny. - Tak?
- Nie pijesz? - Dzisiaj nie.
Wypijmy piwo.
Zapętliłem sobie tę scenę.
- Wciągnęło cię. - Tak.
- Musiałem. - Nie da się oprzeć.
- Prawda? - Kto by potrafił.
Ryo wrócił już do domu.
W końcu poznał Hanę.
- Było widać, że go lubi. - To było...
- Aż iskrzyła. - To było słodkie.
Wróciłem.
- Miło mi. Ryo Tawatari. - Miło mi.
- Hana Kimura. - Cześć.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Miłość od pierwszego wejrzenia. - Dokładnie!
- To prawda. - Ale...
Pewne siły natury
nie potrafią zdzierżyć miłości iskrzącej między tą dwójką.
- Racja. - Tak.
Ja wyjdę dopiero w porze lunchu.
- Jutro? - Pójdziemy gdzieś?
Pewnie.
Nie traci czasu.
Staje do walki i nie przebiera w środkach.
Potem wyszła z Ryo, by kupić cukinię na maseczkę.
- Poszli do sklepu. - Tak.
Symbolika cukinii jest oczywista.
- Też o tym myślisz? - To dwuznaczne.
- Dwuznaczne warzywo. - Co?
Co ty mówisz?
Cukinia jest...
Są warzywa zwykłe, ekologiczne i...
- dwuznaczne? - Dokładnie.
Jesteś jak nastolatek z Europy.
Ryo chce iść na jej walkę.
- Zgadza się. - Tak.
Przeraziła się.
Pewnie będzie brutalnie.
- Tak. - Ciekawe, co zobaczymy.
- Będzie dużo krzyków. - Myślisz?
- To kobiecy wrestling. - Racja.
Nieważne, czy ktoś odgrywa rolę złego czy dobrego,
w walce ujawnia pierwotne instynkty.
Będzie dużo przekleństw.
- Brudnej gadki. - Tak?
- To może przerazić. - O nie.
- Ta zmiana postawy. - A jeśli mu się spodoba?
Może tak być.
- Możliwe. - Oby.
- Byłoby idealnie. - Tak.
- Sam jest sportowcem. - To prawda.
Może docenić jej umiejętności.
Racja.
21. TYDZIEŃ
Nikt nie chce?
Po prostu to wetrzyj.
ZBYT NIEŚMIAŁA DZIEWCZYNA
- Mogę? - Pewnie. Masz.
- Co to daje? - Muszę mieć lustro.
Nie jestem pewna.
Stwierdziłam, że się nada.
Spójrz. A potem...
Widzisz?
Jasne.
- Wygląda znajomo. - Ale...
Jak...
Nie powinniśmy leżeć?
Bo złamiemy karki.
Jest niewygodnie.
Rany.
- Cześć, Peppe. - Halloween.
- Halloween? - Mamy imprezę.
- Ja też chcę. - Proszę.
- Jestem. - Cześć!
Kto to?
- Co to? - Rytuał.
- Co? - To nowa lokatorka?
Maseczki z cukinii.
- Nowa lokatorka? - To rytuał.
- Cześć. - Chcesz spróbować?
- Ścięłaś włosy? - Grzywkę.
- Są krótsze. - Ale wyglądają źle.
- Nie patrzysz! - Racja, nie widzę.
Pofarbowałaś też włosy?
- Pofarbowałaś je? - Widzisz mnie?
- Świetnie. - Plastry powinny być cieńsze.
Inaczej spadają z twarzy.
Lepsze są cienkie.
- To wina Haruki. - Czemu tak mówisz?
To twoja wina.
Co to?
- Zupa miso? - Zrobiliście zupę?
Jadłaś kolację, Emika?
- Nie. - To częstuj się.
- Z chęcią. - Zrobiłam ją z Ruką.
- Zrobiliście oyakodon? - Tak.
O której walczysz w niedzielę?
O 12.00.
- Jeden na jednego? - Tak.
To liga kobieca.
- Trwa całe lato. - Super.
Od kiedy to robisz?
Od 18 roku życia.
Już cztery lata.
Zaczęłaś po liceum?
Nie ukończyłam liceum.
- Wybrałaś wrestling. - Tak.
Wcześniej chciałam zostać tancerką.
- Tańczyłaś hip-hop? - Całe życie.
Ale w tamtym momencie,
gdy myślałam o zarabianiu na życie poprzez tańczenie,
czułam, że utracę z tego przyjemność.
Nie chcę, by hobby stało się moją pracą.
Rozumiem.
Na początku nie lubiłam wrestlingu,
ale z czasem go polubiłam.
Ciekawe.
Nie wpasowuję się w tradycyjne normy społeczeństwa.
A ty, Haruka?
Jesteś aktorką?
W poprzedniej agencji dostawałam więcej ról.
A teraz...
dostaję różne angaże.
Bardziej liczą się dla mnie teraz zainteresowania.
- Jak golf? - Tak.
Pracuję tak, by nie rezygnować z hobby.
Rozumiem.
- Po to zarabiam. - Jasne.
Co za głęboka dyskusja z maseczkami na twarzy.
- Mojej? - Tak.
Mądre słowa z umazaną twarzą.
- Wszyscy jesteśmy umazani. - Tak.
Zdarzyło się coś fajnego?
Nie, bo nie było ciebie.
Idealna odpowiedź.
- Komplement! - Co chcesz?
- Jaką nagrodę? - Chwila.
Coś pysznego?
- Pyszny, japoński grill. - Dobrze.
Ryo...
- co cię tu sprowadziło? - Do Terrace House?
Chciałem zapytać o to samo.
Nie gadaliście o tym?
Nie. Ja zacznę.
Gram zawodowo w koszykówkę.
Jasne.
- Czemu zakrywasz twarz? - Bez powodu.
Powiedziałem coś?
- Nie, wybacz. - A więc...
chcę zagrać w reprezentacji lub w zagranicznej lidze.
Dlatego chciałem
zainspirować się ludźmi spełniającymi marzenia
w innych dziedzinach.
- Świetny plan. - Tak.
- Dzięki za odpowiedź. - Zagrasz na olimpiadzie.
- Chciałbym. - Uda ci się.
- Byłoby super. - Trenuj jak najwięcej.
Ja?
Jestem tu, by zainteresować więcej ludzi wrestlingiem.
- Co? - Mówiłaś coś innego!
Czekaj.
- Chwila. - Nie?
- Mów. - Co jeszcze?
- Nie kłam. - To drugie.
- No co? - Tak...
Szukam tu przygody.
- Tak. - To oznacza przygodę?
Pogadamy w naszym pokoju.
Zagłębimy się w temat.
Nie powiesz?
- Czemu milczałaś? - Właśnie!
Skąd to chichotanie? Czemu skłamałaś?
Przecież szukasz pięknego romansu.
Cóż...
- Sama nie wiem. - Wstydzisz się?
Co teraz o nim myślisz?
Patrzy prosto w oczy, nie?
- Racja. - Prawda?
Peppe też to robi.
- Tak. - Ale on mnie nie stresuje.
Tylko Ryo tak na ciebie działa.
Nie mogę wytrzymać, kiedy patrzy mi w oczy.
Nie wiem. Może go nie lubię.
Bardzo wątpię.
Wszyscy koszykarze to randkowicze.
- Randkowicze? - Tak myślę.
Nie wygląda na playboya.
Pewnie, że nim jest.
- Na pewno. - Czemu?
Nie wydaje mi się taki.
- Jestem ciekawa. - Lubisz go, nie?
W tym pokoju nie ma tajemnic.
Tak, cóż...
Ja zacznę. Mnie ciekawi Peppe.
- Widziałam. - Chwila.
- Czujesz coś do niego? - Chwila.
Peppe chyba też ją lubi.
- Tak się wydaje. - Tak?
- Serio? - No nie wiem.
Nie jestem w nim zakochana.
Po prostu spędzam z nim dużo czasu.
Gramy w Pokémon GO lub gadamy o samochodach.
Dobrze się przy nim czuję.
Wciąż myślę o wczoraj. Kto podniósł rękę?
- Wczoraj? - Na urodzinach.
- Powiesz nam? - Nie mogę.
Oby nie okazało się, że nikt.
Ktoś podniósł.
- Nie kłamiesz? - Ktoś się przyznał.
Ja nie byłam pewna, czy podnieść rękę.
- Czemu? - Bo to nie miłość,
tylko zainteresowanie.
- A może i mniej. - No powiedz!
- To nie zauroczenie. - Kto to?
Ruka, nie?
- Tak. Ale po prostu... - Co?
Nie wiem, czy to coś romantycznego.
Mogłabyś z nim być?
- Podoba mi się. - Jasne.
Zawsze spędzacie czas razem.
- Serio? - Tak myślę.
To mój kompan do Super Smash Bros.
- Już się nie wtrącam. - Gramy razem.
Ale...
gdy pyta mnie, kiedy idę spać, odpowiadam tylko: „Zaraz”.
- A wczoraj... - To słodkie.
Nie siedzieliście wczoraj do późna?
- Wróciliśmy o 3.00. - Co robiłaś?
Grałam w Super Smash Bros.
- Sama? - Nie.
- Z Ruką? - Tak.
Do trzeciej rano?
- Tak, cały czas. - Rany.
Romanse zaczęły rozkwitać
- od przyjazdu Hany. - Zaczęłaś to.
Poszukuję miłości.
Twoja energia jest zaraźliwa.
AKTORKA, LAT 24
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
STUDENTKA, LAT 21
TWÓRCA MANGI, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
KOSZYKARZ, LAT 26
DAIKANYAMA, TOKIO
GODZINA 11.00
- Usiądź. - Dziękuję.
Już wiesz, co chcesz?
- Tak, zobacz. - Wiesz?
Weź, na co masz ochotę. Często tu bywam.
- Tak? - Jest smacznie.
- Dogadujesz się z Haną? - Z Haną?
Atmosfera się zmieniła, od kiedy się wprowadziła.
Dom jest inny.
Dzięki niej dziewczyny zrobiły się bardziej otwarte.
Wcześniej nie byłam
- do końca szczera z Emiką. - Rozumiem.
- Dogadujesz się z Haną? - Z nią
rozmowy w trójkę są naprawdę przyjemne.
Dowiedziałam się o Emice
- wiele nowych rzeczy. - Świetnie.
Byłeś z kimś ostatnio?
Od powrotu z USA, nie.
- Około dwa lata. - Jasne.
- Nie była Japonką? - Nie.
Podoba mi się wygląd
kobiet z zagranicy.
A Hana?
- Hana? - To pół Indonezyjka.
Słyszałem.
Ruka mi powiedział.
Potrafisz zjeść dużo?
- Tak. - Serio?
Zawsze jestem głodna.
Super, teraz jestem smakoszem.
Fajnie byłoby mieć
kompana do jedzenia.
- Lubisz gotować? - Co?
- Gotujesz, nie? - Tak.
- Ostatnio nie miałem czasu. - Rozumiem.
Myślałam, że zraził cię bałagan w kuchni.
To też.
Gotowałabyś dla partnera?
- Lubię pomagać chłopakowi. - Ja też.
Robić śniadania.
Zdecydowanie.
Pomagałbym czesać włosy.
- Suszyłbyś jej włosy? - Pewnie.
Nie mieliśmy dużo okazji, by pogadać.
- Fajnie, że się udało. - Tak.
- Powtórzmy to. - Z chęcią.
- Albo coś ugotujemy. Posprzątam. - Byłoby świetnie.
KINSHICHO, TOKIO
Wczoraj wrócił do domu...
koszykarz, który był na zgrupowaniu.
- To ciacho. - Świetnie...
WRESTLERKA, LAT 28
...że ktoś ci się podoba.
WRESTLERKA, LAT 23
- Racja. - Sama nie wiem.
- Co? - Po prostu...
nie wiem, jak z nim rozmawiać.
- Typowe. - Robisz się skrępowana?
- Wszystko po mnie widać. - Jakim cudem
taka osoba mówi coś tak niewinnego?
- Wiem. - Mówię serio.
Może stwierdzić, że go nie lubisz.
Nie pozwól na to.
Musisz mu pokazać, że go lubisz.
- Często robisz odwrotnie. - Wiem.
- Jeszcze go obrażę. - Racja.
Nie rozumiem tego.
Ósmego przyjdzie na walkę.
- Na walkę? - Wszyscy przyjdą.
- Do Shinkiby? - Tak.
Nie chcesz, by zobaczył cię w akcji?
Oby się nie zraził, gdy zobaczy mnie na ringu,
kopiącą kogoś w twarz z oczami pełnymi gniewu.
Chciałabyś być z kimś, kto nie akceptuje twojej pracy?
Dokładnie.
Powinnaś znaleźć partnera, który akceptuje ciebie i twoją pracę.
Docenia cię taką, jaką jesteś.
Przy okazji, wczoraj na lunchu pogadałam trochę z Ryo.
Też chcę usłyszeć!
- Dołącz do nas zaraz. - Pospiesz się.
Pozmywamy później.
- Tylko umyję kubek. - Powiedział...
- Cześć! - Cześć.
- Jestem.
- Co tam? - Fajne okulary.
- Dzięki. - No i?
- Co? - O czym gadaliście?
- Zjedliście lunch? - Tak.
Od roku z nikim nie był.
W USA spotykał się z Amerykanką.
- Rany. - Tak.
- Mówił, że to nie była Japonka. - Jasne.
Mówi, że jest troskliwy
i chce pomagać partnerce.
- Czesać jej włosy. - Boże.
Serio?
I gotować jej śniadania.
Boże. Serio?
- Kto? - Ryo.
- Mówimy o Ryo. - Jasne.
Chcę, by chłopak mnie czesał.
- To słodkie. - Chce się zatroszczyć.
- Lubi pomagać. - Niemożliwe.
- Ciekawe... - Tak.
- Robi się ciekawie. - Tak.
Teleprompter pokazuje nam te rozmowy.
Wyglądają jak z klubu dżentelmenów.
Zgadzam się.
Ryo wyszedł na stałego klienta
po słowach Emiki, że bez niego było nudno.
Odparł: „Idealna odpowiedź. Nagroda?”. „Pyszny grill”.
- Jak w agencji. - Typowa rozmowa.
Faceci lubią tak gadać?
Nie wygląda to na rozmowę w agencji?
Ludzie czują się wzmocnieni,
- gdy dostają dowcipną odpowiedź. - Racja.
- Cieszą się. - Doceniają ją.
- Rozumiem. - Tak.
Może wydaje się to nieszczere, bo patrzymy z boku.
- Potrafi rozmawiać. - Tak.
Gdyby ktoś powiedział: „Nie, bo nie było ciebie”
niedoświadczonej osobie, to mocno by ją zaskoczył.
- Racja. - On zaczął się przekomarzać,
proponując jej nagrodę. Jest obyty.
- Jest doświadczony. - Dla niego to sparing.
- „Niezły cios. Oto kontra”. - Odpowiedź o grillu
- też była dobra. - Tak.
Imponująca.
Hana jest słodka.
- Ukryła twarz! - Prawda?
- Mimo że sama zapytała. - Aż za słodka.
To była wtopa.
- Bez wątpienia. - Widać, że go lubi.
A Ryo nie zareagował,
- jakby się tym przejął. - Racja.
Jest dojrzały. Pomyślał: „Jak słodko”.
Musi podejrzewać, że jej się podoba.
Albo myśli, że ją po prostu bawi.
Dokładnie.
Spytał, czy powiedział coś zabawnego.
Zdecydowanie nie.
To świetny gość, ale zbyt zabawny nie jest.
- Lubię jego styl. - Tak.
- To świetny gość. - Mamy już
jasny obraz, kto interesuje się kim.
- Kobiety ujawniły wiele. - To wiele wyjaśniło!
Są teraz dużo bliżej.
- Emika lubi Rukę. - Kto by pomyślał?
Ostatnio nic się u niego nie działo.
Już traciłem nadzieję.
Abstrahując od zainteresowań Ryo,
wygląda na to,
- że możemy mieć trzy pary. - Wiele na to wskazuje.
Ryo chce sprawdzić wszystkie trzy kobiety.
Wciąż nie wie.
Jego opis, jakim jest partnerem,
wyglądał na przygotowany specjalnie pod Harukę.
Pod nią?
- Rozumiem. - Prawda?
Mówił to właśnie do niej.
- „Lubię dawać”. - I pomagać.
„Taki byłbym z tobą”.
- Tak to zrozumiałam. - Ciekawe.
Haruka ma piękne, długie włosy.
Pewnie uznał, że to idealna odpowiedź.
„Uczesać ci włosy, księżniczko?”
- Rany. - Imponujące.
- Ma błyskotliwe riposty. - Całą gamę.
„Haruce powiem, że uczeszę jej włosy”.
Umiejętność odbijania piłki
- to cecha koszykarza. - Racja.
- Robi to świetnie. - Tak.
- Rozmowa na ringu była super. - Zgadzam się.
Jungle jest naprawdę szczera.
Jest super.
Co to za ksywa?
Chodzi o kobietę z dżungli?
- Kyona. - Tak się to mówi.
- Pani Kyona. - Uwielbiam ją.
- Jest logiczna. - Myśli dojrzale.
„Powinni zaakceptować twoją pracę”.
- To prawda. - Dokładnie.
Myślę, że Kyona jest wstydliwa...
- Tak. - ...w życiu miłosnym.
W miłości.
Mimo że dużo radzi.
Pewnie nie potrafi nic powiedzieć,
- gdy widzi swoją miłość. - Tak.
- I chowa się za poduszką. - Są takie same
w kwestii miłości.
Może się w kimś zakochać, ale okazuje się, że jest zajęty.
To słodko-gorzkie.
Pytają ją, co zrobi,
a ona odpowiada: „Nie wiem”.
- Jest tak niewinna? - Tak.
„Zrób tak, jak zawsze nam radzisz”.
„Wiem. Nie mam problemu z udzielaniem wam porad.
Napijmy się”.
- Widzimy jej prawdziwy obraz. - Ostro i wyraźnie.
GODZINA 8.30
O której wychodzimy?
- Właśnie. - To w Kibie.
- Nie. Gdzie to było? - W Shinkibie?
Tak.
- Ile bagaży. - Facetów tu nie ma.
ZNÓW RYSUJĘ – PEPPE MECZE – RYO
- Peppe przyjedzie tam. - A więc jutro...
- mam wolne. - Tak?
Dajcie znać, czy macie czas.
- Spotkajmy się. - Z chęcią.
A co z zaległym planem?
- Racja? - To znaczy?
- Kupnem piżam. - Zróbmy to.
- Jeszcze nie wiem gdzie. - W porządku.
Wczoraj byłam w Shinjuku
- i weszłam do Gelato Pique. - Znalazłaś coś?
Mają bardzo ładne rzeczy.
Zmartwiliby się, gdybym ubrała coś takiego.
Niemożliwe.
Widzieliby, że się zakochałam.
To już jest oczywiste.
- Zbieram się. - Do zobaczenia.
Do później.
- Uważaj na siebie. - Pewnie.
Na razie.
SHINKIBA, TOKIO
RING NR 1
HANA KIMURA
Oficjalne zawody Redstars. 15 minut, jeden na jednego.
W niebieskim narożniku zawodniczka Tokyo Cyber Squad.
HANA KIMURA, LAT 22 WRESTLERKA
Przewodzi w lidze z bilansem trzy do jednego.
2018: AGENCJA WRESTLE-1 2019: DOŁĄCZA DO AGENCJI STARDOM
WOLNA OD 3 LAT
Ma 160 cm i waży 58 kg. Czy zdominuje rywalkę?
Rewolucjonistka na czele Stardom.
Hana Kimura.
- Brawo. - Hana!
Cudownie.
To nic.
Te kopy to żart.
Hana jest lepsza.
Nigdy nie da się pokonać.
Oby tak było.
Te kopy jej nie powalą.
I leci! Co?
Cofnijcie się.
Cofnijcie się od ringu.
Hej!
Dawaj!
Odsuńcie się.
Do tyłu.
Idźcie do tyłu.
- Rany! - To musiało boleć.
- Serio? - Boże.
Przepraszam.
Masz!
No dalej, ogarnij się.
Azumi, tutaj...
- Masakra. - Nie?
Dorwij ją!
- Dawaj! - Uważaj!
Zrób to!
Wykończ ją!
Co?
Serio?
Wygrywa Azumi!
GODZINA 16.30
- Cześć. Dobra robota. - Dziękuję.
Pewnie padasz.
- Tak. - Nic dziwnego.
- Co sądzicie? - Było super.
- Serio? - Tak.
- Chętnie przyjdę ponownie. - Cieszę się.
Kto podobał wam się najbardziej?
- Z której walki? - Kto?
Oczywiście, że ty.
- Było super. - Cieszę się.
- Zmęczona? - Tak.
Padam.
Jadłaś coś?
Coś przekąsiłam.
Ugotuję dla ciebie coś z Ruką.
- Co? - A co byś chciała?
Zrobimy, co chcesz.
- Omurice. - Omlet z ryżem?
Tak.
Robi się!
- Co jeszcze? - Umiem to zrobić.
Serio?
U WUJKA W OKINAWIE – HARUKA
NA OBIEDZIE – EMIKA
- Chcę wprowadzić zasadę. - To znaczy?
Zmywajmy naczynia od razu po użyciu.
- Dobrze. - Byłoby super.
Jestem za.
- To mądre. - Tak.
Wtedy będę gotował częściej.
Tracę motywację,
- gdy jest brudno. - Rozumiem.
Jak idzie?
- Dacie radę? - Jasne.
Serio?
Zrobiłem jajecznicę.
- Ruka, serio? - Co za ubaw.
- Można i tak. - Smakuje tak samo.
Prawda?
- Tak go uformujesz? - Tak.
Gdy go rozpakujemy,
- będzie idealny? - Tak.
Spójrzcie!
Prawie!
- Wiem, co chciałeś zrobić. - Tak?
Wiem, o co chodziło.
- Cudowne. - Naprawdę.
Dziękuję.
- Cieszę się. - Poćwiczę jeszcze.
- Świetna walka. - Dziękuję. Smacznego.
Dzięki za ryż z kurczakiem.
Pycha!
- Smacznego. - Idealny.
Pyszny.
Smakuje mi.
- Wygląd się nie liczy. - Racja.
- Nie chodzi o wygląd. - Tak.
Liczy się smak i serce. Jak u ludzi.
U ludzi liczy się smak i serce?
- A nie wygląd. - Smak i serce.
To, kim naprawdę jesteś.
A więc...
jako zawodowy koszykarz
grasz w B.League?
Tak.
- W pierwszym składzie? - Tak.
Nieźle! Kiedy masz mecz?
Gramy od soboty do poniedziałku.
- Masz czas? - W tym tygodniu?
Chwila, 15. będę miała wolne.
To sparingi przed sezonem.
Jak treningi?
Nie, trochę bardziej oficjalne.
Kibice mogą przyjść.
- Wpadłabym. - Pewnie.
DAIKANYAMA, TOKIO
Jakiego ubrania szukacie?
Czegoś dojrzałego, ale dziewczęcego.
Dojrzałe i dziewczęce.
- Tak. - Jak peniuar?
Byłby fajny.
- Są świetne. - To tutaj.
Super!
- Nie byłam tu. - Nie?
- Mają klimatyzację. - Czuję.
Dzień dobry.
- Piękne ubrania. - Świetne.
- Klasyczne piżamy. - I peniuary.
A ten? Dojrzały, ale słodki.
Nie za seksowny?
- Głęboki dekolt. - Seksowny.
- Jaka dojrzała. - Za bardzo?
Nie pasuje do mnie, nie?
Za duży tu wybór.
Który wybrać?
EBISU, TOKIO
GAPAO SHOKUDO
- Wygląda super. - Smacznie.
- Smacznego. - Smacznego.
Jak podoba ci się program?
- Jest super. - Tak?
A Ryo?
Ciacho z niego.
- Tak myślę. - Nie?
- Prawda? - Tak.
Powiedz, jeśli zaczniesz coś do niego czuć.
- Ja też mogę. Nie wiadomo. - Racja.
- Będziemy walczyć. - Nie ma szans.
- Nie. - Nie wiadomo.
- Skąd ta pewność? - Lubisz mięśniaków?
Tak.
Tracę pewność siebie, kiedy coś do kogoś czuję.
Sama jestem szczęśliwa.
Gdy kogoś lubię, to martwię się, że mam za szerokie ramiona.
Zwykle jestem dumna z umięśnienia,
ale zawsze myślę, że ktoś, kto mi się podoba,
wolałby bardziej kobiecą osobę. Wtedy robię się wycofana.
Ja zawsze martwię się, że mam za małe cycki.
Płaczę przez to.
Też tak mam.
Chciałabym większe.
Mam przez nie duże kompleksy.
- Obie... - Zaproś Ryo na kolację.
Nie mogę. To on musi zaprosić mnie.
Powiem mu to.
Nie rób tego.
Nie potrafię na niego patrzeć.
- Czemu? - Spójrz mu prosto w oczy.
- Nie mogłabym! - Swoimi wielkimi ślepiami.
- Poćwiczymy? - Pewnie.
- Będziesz Ryo. - Oczy mu opadają.
To chamskie!
Powtórz to.
„Cześć, Hana.
Co zjemy?”
Przestań. Jesteś za mocna.
Dobry pomysł. Zaczekaj.
Kiedy wrócimy, zaproś go gdzieś w nowej piżamie.
- Co powiedzieć? - „Hej, Ryo”.
I...
Że chcesz zobaczyć ich pokój.
- Bo chcę! - Dobry plan. Ubierz piżamę,
a my ci pomożemy.
- Wzór w kraty. - Jest Peppe.
- Czuję się jak babcia. - Cześć, Peppe.
- To nowa piżama? - Zauważyłeś? Dzięki!
Cieszę się.
- To piżama, nie? - Tak.
- Kupiłam ją dzisiaj. - Rozumiem.
- Pomogły mi. - Fajnie.
- Dobry wybór. - Świetna, nie?
Mogę zobaczyć wasz pokój?
- Jest bałagan. - Tak?
Ciuchy Ruki są wszędzie.
- To niedobrze. - W całym pokoju.
Mam zapukać?
- Zapukasz? - Ty to zrób.
Halo?
Śpisz?
Hana chciała zobaczyć wasz pokój.
- Chcesz? - Tak.
- Wybacz, że cię męczymy. - Nie ma sprawy.
Jutro wstajesz rano?
Tak, ale nie szkodzi.
- Gdzie Ruka? - Ruka...
- Kąpie się? - Tak.
Wielki pokój.
- Ile miejsca. - Jaka piżama.
No proszę.
Świetna.
Dziękuję.
Spałeś?
Zasypiałem.
- Pójdę pogadać z Peppe. - Powodzenia.
Ja też muszę iść.
Jesteś mokry.
- Emika poszła tam. - Co jest?
Wielki pokój.
- Też nie byłem u was. - Serio?
- Chcę zobaczyć. - Idziemy?
- Możemy? - Jest pusty.
- W porządku? - Tak.
Ciekawe, czy go zaprosi.
Zaskoczyłaś mnie wyjściem.
- Wybacz! - Zestresowana.
Jest taka słodka.
Bała się wejść.
Pokażę mu nasz pokój.
- Nasz? - Tak, idziemy tam.
- Pokażę mu. - W porządku?
Zasnę i zaślinię całe łóżko Emiki.
- Ogarnę łóżko. - Chwila.
- Co jest? - Cóż...
- Nie wstawaj. - Nie szkodzi.
- Jest bałagan. - Tylko sprawdzę.
Nie wiem, czy nie rzuciłam majtek.
- Robiłam pranie. - Znajdę je.
- Mogą być wszędzie. - Możliwe.
Na dolnym łóżku?
Zaprosiłaś go?
- Nie potrafiłam. - Wróciliście tak szybko!
- Co? - Nie potrafię.
- Po prostu go zapytaj. - Nie mogę.
Czemu?
Sama nie wiem. Może się nie udać.
- Pójdziesz po niego? - Sama nie wiem.
- Mam pójść? - Zaczekaj.
Proszę.
- Witaj. - Rany.
- Tak to sobie wyobrażałem. - Usiądź tam.
Takie właśnie miałem wyobrażenie.
- Usiądź tam. - Jest dużo czyściej.
- Mogę? - Proszę.
Przepraszam.
Fajnie.
Dzięki za pokaz.
Sprawdza każdy detal.
- Dzięki. - Już idziesz?
Mogę zostać?
- Jasne. - Czemu nie?
- Dzięki. - Chcesz tu spać?
Zamienimy się.
- Mogę trochę? - Pewnie. Są smaczne.
O smaku wiśni.
Jakoś się denerwuję.
Już jest odcinek.
- Z tobą? - Tak, wrzucili go.
Idziesz do łóżka?
- Możemy obejrzeć go razem. - Super.
- Świetnie. - Chodźmy.
- Idziesz spać? - Nie.
Dołączę, ale mogę zasnąć.
Chłodno tu.
Proszę.
Dzięki.
Mogę dotknąć?
- Jasne. - Fajny materiał!
Miękki, nie? Dotknij jej.
- Już sprawdzałem. - Tak?
Byliście już gdzieś razem?
Byliśmy ostatnio na lunchu.
- Tak. - Z Emiką też byłeś?
Daj poduszkę.
Tak, na meczu baseballa.
- A potem zjedliśmy... - Jesteś fanem?
Emika miała akurat bilety.
Byłeś gdzieś z obiema?
Spotkajmy się.
- Widzieliście? - Słodkie!
- Cudowne. - Jak z mangi.
W końcu Terrace House wypełnia się miłością.
Czekałem na to.
- To jest najważniejsze. - Zrozumiałeś?
- W końcu romans. - Tyle czekaliśmy!
Od razu oddycha się lepiej.
- Rześko. - Super.
Dobrze, że odeszły osoby, które chciały być popularne
i nie wykonywały żadnych ruchów.
Bez zająknięcia.
- Ani trochę. - Nienawidziłem ich!
Powiedział to idealnie.
- Bardzo się cieszę. - Świetna scena.
Wysyłała mu sygnały, a on od razu to zrozumiał.
- Ma wyczucie. - Wie, co robi.
- Po męsku. - Tak.
Walka Hany była super.
- Niesamowite. - Świetne.
Haruka nie mogła na to patrzeć.
Po cichu wyszła.
Niewinny starzec był jej tarczą.
Wydawał się zadowolony.
To piękna dama!
Walka przeniosła się
akurat przed innych lokatorów.
Miała nawet broń.
Uderzała rywalkę metalową rurą.
- Przy swej miłości. - Prawda?
- Świetna scena. - Tak.
Świetnie, że się nie wycofała.
Podobała mu się.
- Super. - Kiedy wróciła,
spytała go: „Kto podobał ci się najbardziej?”.
„Oczywiście, że ty”.
- Jest świetny! - Prawda?
I spytał ją, co zje.
Czemu Ruka twierdził, że umie robić omurice,
skoro wyraźnie kłamał?
Czemu tak pomyślał?
I czemu rozbił jajko nad blatem?
- To zagadka. - Też mnie to ciekawi.
Ryo ma doświadczenie z kobietami.
Pewnie wie, co się dzieje.
Wie, że Hana go lubi, a reszta jej kibicuje.
- Wie. - Na pewno.
- Domyślił się. - Tak.
W takiej sytuacji
playboy zachowywałby się, jakby nie chciał uwagi,
jaka skupia się na ich relacji?
Ryo jest też dojrzały i taktowny.
Pokazałby, że widzi jej zainteresowanie i chciałby podtrzymać znajomość.
- Nie byłby ostry. - Rozumiem.
Ale czy to nie byłoby bardziej bolesne dla niej?
Będzie podekscytowana, że są coraz bliżej.
To tylko przeczucie, ale myślę...
że on jej nie lubi.
- Jeszcze nie. - Masz rację.
- Dopiero się wprowadziła. - Za wcześnie.
Okaże się w ostatniej części.
Nie wiadomo.
W końcu wrestlerzy potrafią podnosić się z kolan
- pod koniec walki. - Racja.
Wtedy jest najwięcej emocji.
I zadają ostateczny cios, gdy szanse wydają się nikłe.
- Musimy wierzyć. - Hana jednak wygra.
Jej piżama jest słodka.
- Pasuje jej. - Mają dobry gust.
Ma wzór w kratę.
- Ale szlafrok też był piękny. - Racja.
- Naprawdę seksowny. - Jest zbyt nieśmiała.
- Znam świetny sklep z piżamami. - Tak?
Klasycznymi?
Tak, bardzo pasują do dziewczyn.
- Owszem. - Są słodkie.
- Podobają ci się? - Tak.
- Jakie dokładnie? - Po prostu
- w klasycznym stylu. - Zgadzam się.
- Wolę peniuary. - Tak?
- Lubisz je? - Tak.
- Super. - A Shochan?
- Lubię puszysty materiał. - Jasne.
Jak w Gelato Pique?
Czemu tyle o tym gadamy?
GODZINA 23.00
- Cześć. - Cześć.
Ruka wyszedł?
Tak, nie wróci dzisiaj.
Czemu?
- Jest u znajomych. - Jasne.
- Wystraszyłem się. - Że uciekł?
- Że odszedł. - To nie to.
- Boże. - Udało ci się wrócić.
Skończyłem pracę na czas.
Serio?
Siedem stron.
- Harowałem. - To dużo?
- Masa. - Jasne.
Zwykle robię do pięciu.
Za tydzień dostanę asystentów.
- Pomogą mi. - Wspominałeś.
Trochę mnie odciążą.
- Będę więcej w domu. - Brzmi ciężko.
- Ostatnio trochę było. - Pewnie padasz z nóg.
Tak, ale głównie zależy mi na ukończeniu mangi.
Moją główną motywacją,
by wziąć udział w programie
była możliwość zainspirowania się innymi uczestnikami.
Twoja pracowitość naprawdę mnie inspiruje.
Dzięki. Wzajemnie.
Też tak o tobie sądzę. Czuję motywację,
gdy mówisz, że celujesz w olimpiadę.
Oczywiście jestem pewien, że ci się uda.
- Dzięki. - Cenię to, że podążasz za marzeniami.
To stymulujące.
Zostałem kapitanem drużyny.
- Nie byłeś nim? - Cóż...
Nie oficjalnie.
- Teraz to ogłosili? - Tak.
Dzisiaj na treningu.
Będę trenował w pocie czoła.
- Postaramy się. - Tak.
To jedyny sposób.
Poza tym...
do Nowego Roku się dowiesz, nie?
W lutym 2020 roku mam wydać mangę.
Do tego czasu ma być już pewne,
- że zagrasz na igrzyskach. - Jasne.
- Wtedy pogadamy. - Pewnie.
Nie możemy się poddać.
- Postaram się. - Uda ci się.
I będziesz musiał zaprosić mnie na mecz.
- Bo nie będzie biletów? - Właśnie.
- Jasne. - To byłoby niezwykłe.
Byłoby super.
Byłeś z kimś na randce?
Na meczu z Emiką.
- Pamiętam. - Poszedłem na lunch
- z Haruką. - Jasne.
Nie byłem nigdzie z Haną.
Uwielbiam jej śmiech.
- Jest pogodna i energiczna. - Nie?
Jakbym widział siebie.
- Jesteście podobni. - Też tak myślę.
Fajnie się z nią rozmawia.
Jaki typ kobiety lubisz?
Jaki typ?
Cóż...
Lubię Harukę.
Wygląd czy wszystko?
Jej twarz i poczucie humoru.
Rozmowy o Pokémonach.
- Co? - Śmiej się,
ale też potrafię być czasami dziecinny.
Widzę to.
Cieszę się, że ktoś inny też lubi takie gry dla dzieci.
Bardzo.
- Wspólne hobby. - Tak.
Rzadko takie ładne kobiety chcą gadać o Pokémonach.
Racja, to nieczęste.
Pójdziecie na kolejną randkę?
Chciałem zaprosić ją w tym tygodniu,
ale nie miałem czasu przez pracę.
Spróbuję znaleźć czas w przyszłym tygodniu.
Kojarzysz markę...
- Samochodu? - Haruki.
Chcę się nim przejechać.
- Poproszę... - O przejażdżkę?
- Właśnie. - Super.
Codziennie pracuję nad mangą
i chcę spędzić z nią trochę czasu.
Randka z nią będzie dla mnie nagrodą.
Kiedy ostatnio miałeś wolne?
Kiedy grałem z Haruką w Pokémon GO.
- Cały dzień. - Pracujesz dzień i noc,
by pójść z nią na randkę.
- To cię napędza. - Tak.
- Właśnie. - Świetna motywacja.
Napisy: Krzysztof Zając